Με βαθιά θλίψη, ανακοινώνουμε την απώλεια της αγαπημένης μας συναδέλφου και φίλης, Γιολάντας Σακελλαρίου, ιδρυτικού μέλους του Συλλόγου μας.
Η Γιολάντα υπήρξε μια ξεχωριστή παρουσία, ένας άνθρωπος με όραμα, πάθος και αφοσίωση στη λογοθεραπεία. Με την καθοριστική συμβολή της στην ίδρυση του Συλλόγου μας, διαμόρφωσε έναν χώρο συνεργασίας, εξέλιξης και στήριξης για όλους μας. Η Γιολάντα υπήρξε ενεργό μέλος του Πανελληνίου Συλλόγου Λογοπεδικών-Λογοθεραπευτών για πάνω από δύο δεκαετίες. Ήταν πρόεδρος, αντιπρόεδρος, μέλος του ΔΣ, σύμβουλος και επόπτης επί σειρά ετών και συνέβαλε σημαντικά στην δημιουργία άδειας ασκήσεως επαγγέλματος με τη συμμετοχή της στο ΚΕΣΥ. Πέρα από την εξαιρετικά σημαντική συμβολή της στο επάγγελμα και την επιστήμη μας, η Γιολάντα άφησε και πλούσιο συγγραφικό έργο.
Η συνεισφορά της δεν περιορίστηκε στην επαγγελματική της δράση. Η Γιολάντα ήταν πάντα δίπλα σε όλους μας με καλοσύνη, ενσυναίσθηση και ουσιαστική στήριξη, εμπνέοντάς μας να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό.
Η απουσία της αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, αλλά η παρακαταθήκη της θα παραμείνει ζωντανή μέσα από το έργο της και τις αξίες που μας δίδαξε.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα την σκεπάζει. Εκ μέρους όλων των μελών του Συλλόγου, εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους της.
Αντίο, αγαπημένη μας Γιολάντα. Θα σε θυμόμαστε πάντα.
«Φυσάει το αεράκι των ψυχών.
Όλο βόρεια όλο και πιο ψηλά
όλο πιο δυτικά πηγαίνει να τη δουν έστω από μακριά
χωρίς απόγνωση σχεδόν χωρίς ελπίδα
την άγνωστη γη της Επαγγελίας»
(Γιολάντα Σακελλαρίου, απόσπασμα από το ποίημα «Το Ταξίδι», Αύγουστος 2021)
Το Διοικητικό Συμβούλιο και οι Σύμβουλοι του Πανελληνίου Συλλόγου Λογοπεδικών-Λογοθεραπευτών
ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΟΛΑΝΤΑ
Τελευταία φορά που σε είδαμε ήταν στον Κεραμεικό, εκείνο το κάπως βροχερό βράδυ για τα 40 χρόνια του Συλλόγου, κάτι είχαμε να γιορτάσουμε.
Τα είπαμε στο πέτρινο παγκάκι με την πλάτη ακουμπισμένη στον τοίχο, τριγυρισμένοι από πολλές αναμνήσεις – δεν ήμασταν μόνοι μας.
Κι είπαμε να τα ξαναπούμε αλλά κάπου σκόνταψε η υλοποίηση της επιθυμίας και δεν τα καταφέραμε.
Κι η ανάγκη σαν πεινασμένο αγριόσκυλο αρπάζει κι άλλο ένα κομμάτι από τον λιγοστό μας χρόνο…
Ήταν κι ένα απόγευμα καθημερινής που δεν γινόταν να έρθω και να έρθουμε στην παρουσίαση της – δεύτερης, πρέπει να ήταν, ποιητικής σου συλλογής… Βλέπεις είναι κι η δουλειά και η ψευδής αίσθηση, που τόσο την έχουμε ανάγκη, της συνεχούς παρουσίας μας…
Μόνο που δεν είναι συνεχής. Διακόπτεται. Κι η ζωή, κατά το συνήθειό της, δεν μας ρωτάει ποτέ για το πότε.
Η Γιολάντα – που την έγραφα πάντα με δυο -λλ-, κλέβοντας το ένα από το επίθετό της..
Η Γιολάντα Σακελλαρίου.
Μαζί στην Ναυάρχου Νικοδήμου, την Πουλίου, την Φειδιππίδου, κάτω στην Αχαρνών…
Σε διοικητικά, στα υπουργεία για την ίδρυση σχολής, σε συναντήσεις για την οργάνωση συνεδρίων και την συγγραφή κειμένων, για να ρωτήσουμε την γνώμη της, στο σπίτι της – με τον γάτο να κρύβεται, στον Καρβουνιάρη, σε βόλτες, σε αναζητήσεις, στην καταφυγή της γαλήνης της και της ηρεμίας της και των λόγων της. Γιατί η Γιολάντα είχε λόγο – σήμερα πολλοί άνθρωποι έχουν μόνο γλωσσικές δεξιότητες.
Από τούς ανθρώπους που πλούτιζαν – και πλούτισαν – τον σύλλογό μας με τον αέρα της Γαλλίας… Τότε που ο αέρας της Γαλλίας ανέπνεε και τον αέρα της κάποτε Σοβιετικής Ένωσης, της τότε Γιουγκοσλαβίας, της Πολωνίας, της Ελβετίας, της Αγγλίας, της Ιταλίας, της Αμερικής, της Αργεντινής, νομίζω και της Αυστραλίας και της Γερμανίας και, ίσως, και κάποιας άλλης χώρας που μου διαφεύγει. Η Γιολάντα με τα λόγια της, την διαφορετική και πλούσια ματιά της, την ευαισθησία της και την αγάπη της για την ζωή που δονείται από όραμα και δημιουργία δεν είναι πλέον ενσώματη μαζί μας.
Αλλά ξέρω ότι για πολλούς από εμάς, η Γιολάντα θα είναι πάντα μαζί μας και δίπλα μας και μέσα μας ανεξαρτήτως τόπου κατοικίας και αναπαύσεως και ομιλούμενης – ή μη – γλώσσας.
Γιώργος Καλομοίρης
